Opvoeding

Niet meer naar het consultatiebureau en bevalt dat?

22 september 2017
Niet-meer-naar-consultatiebureau

In april schreef ik dat wij zijn gestopt met het consultatiebureau. Inmiddels zijn we bijna 6 maanden verder en in deze update vertel ik je over hoe dit bevalt.

Dat ik begin dit jaar de keuze maakte niet meer te gaan, volgde op een aantal incidenten waar ik niet zo tevreden mee was. Vooral het verschuiven van gemaakte afspraken wegens onderbezetting was mij een doorn in het oog. Natuurlijk begrijp ik dat dit voor hun ook vervelend is. Maar toch betekent dit niet dat ik dan maar vrij wil nemen van mijn werk om er naar toe te gaan. Zo interessant waren die gesprekjes niet dat ik daar mijn (zorg)verlofuren aan op wilde offeren. Aangezien een consultatiebureau niet verplicht is, was de keuze snel gemaakt. Toedeloe!

Het voelt een beetje onzeker

In de praktijk voelde het in het begin een beetje onzeker. Hoe weet ik dan of het wel goed gaat? Qua inhoud hadden onze bezoekjes nooit zoveel om het lijf. Maar die standaard check up momenten geven toch een bepaald gevoel van (schijn) zekerheid. Stel dat mijn kind nu een taalachterstand heeft of niet goed ziet, dan moet ik dat zelf maar in de gaten houden. En hoe weet ik nu wat de symptomen zijn? Aan de buitenkant kan ik wel lekker doen ‘elk kind is anders met haar ontwikkeling’, maar als puntje bij paaltje komt, ben ik toch stiekem wel blij als mijn kind niet al te veel afwijkt van het gemiddelde. Met een dochter heb ik al meegemaakt hoe geweldig het is als haar gewicht ver onder de curve zit. Als je denkt dat 3 ½ jaar consultatiebureau lang en zinloos is, dan heb je nog nooit het vervolgtraject van jeugdgezondheidszorg doorlopen. Die presteren het er gerust 3 jaar aan vast te plakken van zinloze gesprekjes, groeimodellen en curves.

Toch won mijn nuchterheid het op den duur van de onzekerheid. Het is mijn derde kind, ik ken het riedeltje inmiddels wel hoor. We wonen niet op een onbewoond eiland. Miss C gaat wekelijks een aantal dagen naar het kinderdagverblijf. Als ze echt bijzonder achter liep zouden ze het daar vast wel als eerste zeggen. En als ik het niet vertrouw, dan bel ik mijn huisarts en kom ik alsnog bij de juiste personen of instanties terecht.

Gestopt met consultatiebureau, maar hoe moet dat dan met vaccinaties?

Voor vaccinaties word ik gewoon opgeroepen. Ik ontvang een brief thuis met daarin een datum. Als ik in kan, dan doe ik er niks aan. Kan ik niet, dan pleeg ik even een belletje. Onzekerheid heeft inmiddels ruimte gemaakt voor lekker veel vrijheid. En dat voelt goed. Het is dat andere jonge moeders me er aan herinneren dat er zo’n instanties als het consultatiebureau bestaat. Anders zou ik er niet eens bij stilstaan… .

Loop jij nog bij het consultatiebureau of ben je er mee gestopt?

Liefs Josan

Volg jij mij ook al via Google+Bloglovin’Twitter,Instagram,Facebook

  • Reply
    Rollie
    25 september 2017 at 16:49

    Mijn jongste dochter is nu 5 maanden en ik ben 1 x met haar naar het consultatie bureau geweest. Toen ze vroeg wanneer ik de volgende afspraak wilde plannen zei ik: “nou..eh..eigenlijk niet meer” Er werd wel een wenkbrauw opgetrokken bij de arts maar verder dan “ohw” en “je kan altijd weer langskomen als je daar behoefte aan hebt” kwam het niet. Het verbaasde me eigenlijk hoe soepel het ging.

    Met mijn oudste zoon ben ik braaf iedere afspraak geweest, want dat hoorde toch zo? De adviezen die ik kreeg sloten totaal niet aan in waar ik achtersta (op schema voeden bij borstvoeding bijvoorbeeld) Hij werd altijd te zwaar bevonden en dan moest ik keer op keer uitleggen dat hij borstvoeding kreeg en al met een flink geboortegewicht begon. Dan was het ineens wel goed want daar gelden andere curves voor.
    Met 3 jaar zeiden ze op het cb dat zijn spraak prima was maar op de psz zeiden ze juist van niet. De logopedist bevestigde wat de psz had gezegd.

    Mijn jongste zoon begon ook met flink geboortegewicht (9 pond) en kreeg ook borstvoeding dus dat was net als zn broer een flinke mollige baby. Te zwaar volgens het cb. Toen hij 1 jaar was uitte ik mijn zorgen over zijn eczeem( cb: oh dat hebben zoveel baby s groeien ze overheen hoor. Ben je al naar de huisarts geweest voor een zalfje?), het slechte eten (cb: ja ze moeten het leren he, ieder kind heeft een ander eetpatroon maar gewoon blijven aanbieden), vaak ziek zijn (cb: hij is nog jong hij moet zn weerstand nog opbouwen) en dat ik het idee had dat hij maar weinig gegroeit was de afgelopen maanden. Toen keken we samen naar zijn gewicht en dat was nagenoeg bijna hetzelfde als de laatste keer dat ik bij het cb was. Ik schrok er een beetje van want dat was maanden geleden. Maar de arts stelde me gerust hij was dan wel niet aangekomen maar ook niet afgevallen en zo zat hij wel weer op de gemiddelde lijn en niet meer op de bovenste. Daar kon ik het mee doen en nam het aan maar t zat me niet helemaal lekker.
    Pas maanden later las ik per toeval over voedselallergieen en de symptomen die mijn zoontje had kwamen wel erg overeen. Via de huisarts bloed laten prikken en de arts belde zelf na een paar dagen al op dat hij ernstige voedselallergie had en dat we meteen door werden verwezen naar een kinderarts en kinderdietiste.
    Soja, melk,tarwe,ei, vis, selderij, tomaat, peulvruchten(alle boonsoorten, erwten pinda s ) noten, kokosnoot, boomfruit, aardbeien, spelt en zelfs haver resulteerde in een eczeem, diaree of benauwdheids aanval. Geen wonder dat het mannetje voornamelijk leefde op borstvoeding, rijstecrackers en knijpfruit(bewerkte appel gaat dan weer wel). Via de dietiste leerde we dat hij qua groei dus wel flink was terug gezakt omdat hij niet meer zijn eigen (bovenste ) lijn volgde. Maar goed dat is inmiddels met aanpassingen in zijn dieet weer goedgekomen.
    Ik had dit terug gekoppeld naar de cb arts maar die leek nauwelijks geintresseerd in het foute advies wat gegeven was maar wel dat ik nu bij de kinderarts zat en dus niet meer zo vaak met mijn zoontje naar het bureau hoefde te komen.

    En toen zat ik met mijn dochtertje van 1 maand bij de cb arts en weer begonnen ze over haar gewicht ( ze had een geboortegewicht van ruim 9 pond) toen was ik er helemaal klaar mee.
    Door blijven zeuren over iets wat gewoon goed gaat maar het niet inzien als het niet goed is.

    Dus geen volgende afspraak gemaakt. Ook niet meer voor mijn jongste zoon die gaat immers nog steeds naar de kinderarts en voor mijn oudste zoon die inmiddels 5 jaar is de jeugdzorg ook afgezegd. Ik zie zelf ook of ze goed groeien of niet en met andere zaken betreft slecht zicht of gehoor ga ik ervan uit dat school dit ook wel zal opmerken.
    Het vergt flink wat zelfvertrouwen en vertrouwen in je kinderen om niet meer deel te nemen aan de consulten van het cb en de ggz. Maar wat een bevrijding. Geen onderbroken slaapjes voor een afspraak, geen vrij meer hoeven te nemen voor de afspraak, geen gelieg meer over tandenpoetsen, zoete drankjes en andere dingen die volgens hun niet deugen.

    Ik heb nog een keer een niet zo vriendelijke mevrouw van jeugdzorg aan de telefoon gehad ze begon het gesprek met de consulten zijn vrijblijvend maar er werd wel erg opaangedrongen om toch te komen. “Zeker bij een oudste kind weet je als ouder zijnde toch niet wat echt goed is” Daar had ze me wel even mee. Als ze wat vriendelijker was geweest had ik ze daar misschien ook nog wel gelijk in gegeven maar toen ik die zin even om me liet inwerken werd ik boos over ik zei dat hun er net zo naast kunnen zitten als ik dat zou kunnen.
    Uiteindelijk zei ze dat ze de huisarts op de hoogte ging brengen van mijn besluit en dat was het.

  • Reply
    Fem
    22 september 2017 at 18:27

    Ja hoor. Ze werken tot nu toe erg mee qua agrnda, zijn erg complimenteus over hoe wij het doen als ouders en P als baby.
    We hadden even een ongemakkelijk momentje toen zij dachten dat P geel zag en wij moesten uitleggen dat dat haar huidskleur was (dat hadden ze op zich kunnen weten want we hadden net de overdracht van het ziekenhuis besproken en onze achtergrond).

    En de laatste keer was een beetje raar omdat de arts volgens mij even dacht dat wij overdreven toen we zeiden dat ze was begonnen met kruipen. Maar gelukkig is P nooit beroerd om te demonstreren wat ze kan.

    Dat is fijn, want nu ze loopt, valt ze ook, dus zit ze wel eens onder de blauwe plekken. We hoeven pas over 3 maanden weer, dus misschien is ze dan wat stabieler, maar ik ben wel blij dat we kunnen laten zien dat we haar niets aan doen, maar haar gewoon laten ontdekken.

Leave a Reply

CommentLuv badge

Instagram

Volg mij op Instagram!