Geen categorie

Zorginstelling Livio vergeet omstreden arts te googelen

23 maart 2013
Er zal vast een tijd geweest zijn waarin men serieus geloofde dat geen bericht goed bericht is. Waarschijnlijk was dat voor het ontstaan van Google. Inmiddels zijn we met zijn allen een stuk wijzer geworden en weten ze zeker: geen bericht is helemaal geen goed bericht.

Natuurlijk is er een verschil tussen geen bericht en geen bericht. Je hebt het soort ‘geen bericht’ dat valt onder de categorie ‘we konden niks verdachts vinden. Mensen, partijen en organisaties die hier toe behoren zijn uitvoerig  Gegoogled maar er kwamen geen verdachte feiten naar boven. Mooi en je kunt weer opgelucht adem halen.

Maar helaas is dat niet altijd het geval. Anno 2013 bestaat er nog steeds een verbazingwekkend grote groep mensen die gewoon niet bestaat.  Ze zijn niet googelbaar dus bestaan online gewoon niet. Dat lijkt geruststellend, maar schijn bedreigt. Juist deze groep moet je in de gaten houden, want die kan nog wel eens voor onaangename verrassingen zorgen.

Noem het raar, maar ik ben het soort consument, ouder en ook gewoon mens bij wie de wenkbrauwen haast automatisch kritisch omhoog gaan als ik online niks kan vinden. Voor mij geldt niet dat geen bericht goed bericht is. Voor mij is geen bericht verdacht. Een nieuwe basisschool voor mijn kinderen? De speurtocht begint online. In enkele klikken houd ik verschillende scholen, Citoscores en adviezen van het ministerie tegen het digitale licht. Een nieuwe collega? Even googelen. Per slot van rekening weet je maar nooit waarom die zomaar opduikt en wat de voorgeschiedenis is.

Toen ik het verhaal van zorginstelling Livio uit Enschede hoorde, was ik ook met stomheid geslagen. Hoe moeilijk is het om je personeel te googelen? Ik geef toe ergens vond ik het wel schattig dat er tegenwoordig nog werknemers bestaan die je gewoon eerst zelf je verhaal laten doen. Toch kun je als werkgever een sollicitant ook heel goed zijn eigen verhaal laten doen terwijl je jouw deel van de sollicitatieprocedure serieus neemt: kijken of de sollicitant geschikt is voor de functie waar hij/zij op solliciteert en of het de goede naam niet schaadt.

Stomme fout van Livio

Een aankomend arts die ooit in het verleden zijn vrouw door 2 junks in de fik liet steken zo voor de ogen van zijn twee kinderen, dat lijkt me toch geen geweldig uithangbord voor je toko. Ook wanneer je een sollicitant bent die dit op zijn kerfstok heeft, lijkt het me lastig babbelen. Alleen al om dat soort ongemakkelijk taferelen te voorkomen, kan het handig zijn om tijdens de selectieronde kandidaten te googelen. Dan weet je in elk geval dat áls je kandidaten uitnodigt, wie je tegenover je hebt zitten.

Mocht je toch op dit soort ongemakkelijke nevenactiviteiten stuiten dan hoef je je ook niet in allerlei bochten te wringen. Stuur hem gewoon een afwijzingsbrief waarin je het hebt over het hoge aantal sollicitaties en wens hem sterkte met het vinden van een passende baan ergens anders. Het leven is zo simpel! Maar je moet wel gewoon gebruikmaken van de oplossingen die het leven je biedt.

Kritische lezers zeggen nu waarschijnlijk: “Ja, maar misschien hadden ze die kennis niet”. Ik kan me voorstellen dat je bepaalde dingen moeilijk boven water krijgt, maar waarschijnlijk had gewoon het intypen van een voornaam en achternaam al verwezen naar documenten van de veroordeling van deze kandidaat. Daar was geen moeilijke online reputatiemanagement tool voor nodig. Het had geld gescheeld, maar bovenal je imago.

Het leven is een van de beste leerscholen en door schade en schande word je wijs. Hopelijk weet Livio nu ook geen bericht is slecht bericht.

    Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Instagram

    Volg mij op Instagram!