Family Diary Persoonlijk

Hoe de stiltecoupé eenzaamheid bevordert

22 oktober 2015
stiltecoupe-treinreizen-GoodGirlsCompany

De stiltecoupé in de trein. Wie kent hem niet? Hij is overduidelijk herkenbaar aan de matglazen stickers waarop in verschillende talen stilte staat. Normaliter loop ik er met een grote boog omheen. Maar ik had haast. En ik wilde voeden. Dus zat er niks anders op om met baby van 5 maanden plaats te nemen in dit treinstel. Ja, ik hoor je denken: dit kan niet goed gaan. Maar hey, het was maar een ritje van 30 minuten. Wat kan er praktisch fout gaan?

Nou allereerst dat ik haar speen vergeten was. Kom maar op: noem me maar loedermoeder. Mits ze in de draagdoek zit, kom ik een redelijk eind. En hey het was voedertijd. Tepels zijn zoveel beter dan fopspenen.Ik had er dan ook alle vertrouwen in en voordat de trein vertrok had ik mijn baby al aangelegd. Discreet onder hydrofielluier want er zat een jonge man tegenover mij die enigszins ongemakkelijk heen en weer begon te schuiven. Tot dan toe was mijn baby stil. We zouden van Arnhem richting Utrecht reizen. Het mooie aan de stiltecoupé is dat er altijd mensen gaan zitten, die dat beter niet kunnen doen. Mensen die -oh foei- een hele conversatie beginnen. Met elkaar, met medepassagiers of met iemand aan de telefoon. In alle gevallen is het storend. Juist in de stiltecoupé valt dit heel erg op. Ik reis niet vaak met trein dus vond het grappig om te zien dat men daar tegenwoordig wat van zegt.

Een hippe twintiger zonder baard verwoordde wat de rest dacht, maar niet zei. “Of ben ik nu te streng?”, ik voel me zo net een boeman.” De persoon tegenover hem die duidelijk blij was omdat én hij er niets van had hoeven zeggen én niet voor boeman kon worden uitgemaakt, mompelde ontkennend.De ogen van de twintiger keken de coupé rond opzoek naar bevestiging dat hij het juiste had gedaan. Even hadden we kort oogcontact. Hij knipoogde….Dat was het moment waarop ik mijn blik afwendde. Noem me preuts maar knipogende mannen terwijl ik met ontbloot bovenlijf zit, vind ik een lastige combinatie.

Hierna was het weer stil. Vlak na Driebergen-Zeist had baby er genoeg van. Beide kanten waren leeggedronken. Tijd voor haar om om zich heen te kijken, praten doet ze namelijk nog niet. Ze zit in de fase waarop ze gezichten super interessant vindt. Je moet ook wel haast geen hart hebben om niet een grappig gezicht naar een baby te trekken.  Maar in de stiltecoupé doet men daar niet aan. Ook al kan het praktisch gezien best in stilte. Miss C keek rond en probeerde contact te maken. Maar niemand keek op of om.  Ik vroeg me af wat er door het hoofdje van mijn baby ging.

Mensen schijnen zich te ergeren dat er in treinen niet meer met elkaar gesproken wordt. Nu vind ik zelf dat het in de normale coupés best wel mee valt. Er gebeurt altijd wel wat. Of men nu luidruchtig een telefoongesprek houdt, iemand plast in de trein of iets anders. De meesten weten er wel wat van te maken. Maar de stiltecoupé is toch een apart fenomeen. Uiteindelijk deed baby het supergoed. Toch vraag ik me af wat voor een beeld ze nu heeft van mensen. Als ik haar wil laten opgroeien tot een sociaal mensen moet ik in elk geval minder in de stiltecoupé gaan zitten. En oh natuurlijk ook om mannen die naar borstvoedende vrouwen knipogen te vermijden 😉

Reis jij veel met de trein? Zit jij ook wel eens in de stiltecoupé?

  • Reply
    Bezoek aan Legoworld 2015 - GoodGirlsCompany
    24 oktober 2015 at 22:51

    […] liep alles volgens planning. De oudste meisjes waren op tijd op school.  De treinreis met baby ging ook goed en we waren op tijd op Utrecht. Maar helaas ging het daar mis. We waren niet […]

  • Reply
    Eilish
    23 oktober 2015 at 11:20

    Ik weet niet of ik nu te hard ben. Maar ik vind de stiltecoupe de grootste onzin ooit. Net ala de 5 verschillende eerste klas coupes. Maak lekker 1 stiltecoupe en 1 eerste klas, plaats die voor of achteraan de trein. Dan hebben de andere mensen daar geen last van. Want de meerderheid zit gewoon in de normale 2e klas. Soms moet ik inderdaad verplicht in een stiltecoupe. En dan voel ik me zo opgelaten. Ik durf amper mn neus op te halen. Vorige x ontplofte iemand bijna toen een vrouw vroeg welk station het was.

    • Reply
      Josan
      27 oktober 2015 at 10:52

      Dat is wel vervelend. Ik herken me in dat opgelaten gevoel.Ik heb altijd het idee dat de mensen met korte lontjes daar zitten….

  • Reply
    Deborah
    23 oktober 2015 at 08:06

    Zo’n stiltecoupé deed ik alleen als ik niet lekker in mijn vel zat dus daar heb je hem misschien al. Maar dan toch. Een babygezichtje negeren/ weerstaan dat is wel heeeeel depri. Je hebt iig in stilte kunnen voeden ????

  • Reply
    Milou
    22 oktober 2015 at 13:49

    Voor m’n werk en studie moet ik vrijwel elke dag met de trein. Na een lange werkdag vind ik het soms heerlijk om even een half uur in stilte te zitten voordat ik thuis kom en weer aan de slag kan. Ook wil ik soms nog een wat lezen voor m’n studie of tentamen en is de stiltecoupé een uitkomst. Dat mensen even kort wat tegen elkaar zeggen kan ik begrijpen, maar hele gesprekken voeren is op zo’n moment echt irritant. Het grootste gedeelte van de tijd heb ik wel behoefte aan sociale interactie en dan ga ik wel in een gewone coupe zitten; want inderdaad dat is vaak een stuk gezelliger.

  • Reply
    Channah
    22 oktober 2015 at 12:33

    Toevallig ging ik van de week weer eens een keer met de trein, en letterlijk iedereen zat muziek te luisteren of had een laptop/ipad in de handen. Desondanks heb ik toch met een paar mensen een leuk gesprek gehad, ik vind dat altijd heel erg leuk. Lang niet met iedereen natuurlijk, maar je ontmoet wel vaak leuke mensen met wie je een leuk gesprek hebt. Ik vind de hele stiltecoupe een beetje dubbel. Ik heb er weleens gezeten omdat er nergens anders plek was, en als je dan 1 woord zei dan werd je meteen van alle kanten aangekeken.

  • Reply
    Elisabeth
    22 oktober 2015 at 11:22

    Ik vind de stiltecoupé echt heerlijk… Maar ik gebruik hem ook om te werken. Op donderdagen heb ik in total 3,5 uur in de trein en een deel daarvan moet ik gewoon werken, want die tijd kan ik niet op kantoor zitten. Helaas (vind ik dan) is de stilte-coupé eigenlijk nooit stil als ik er inzit. Op zijn stilst is er iemand hard naar muziek aan het luisteren door een koptelefoon of zit er een groepje dames dat ‘stilte’ als ‘zacht fluisteren’ interpreteert…

Leave a Reply

CommentLuv badge

Instagram

Volg mij op Instagram!