Persoonlijk

De sollicitant als klant

12 oktober 2010

Terwijl ik deze ochtend mijn Facebook checkte, viel mijn oog op een post van MarketingFacts met de titel “De sollicitant is ook een klant”.

In de eerste alinea vraagt schrijver Bas van de Haterd zich af of sollicitanten ooit nog klanten willen worden door de ervaringen die men op verschillende recruitmentsites krijgt. In aanloop op het Digitaal Werven event dat plaatsvindt op 20 oktober beoordeelt hij  enkele nieuwe recruitmenstsites. Ik ga niet de uitkomsten copy- pasten, daarvoor kun je het artikel het beste zelf lezen, maar Bas stelt een hele legitieme vraag. Ik denk dat bedrijven zich er momenteel nog veel te weinig bewust van zijn dat de sollicitant een klant is.

De ware betekenis van gepolijste missie- en visiestatements
Ik grap wel eens tegen mijn man dat ik een veel beter en authentieker beeld van organisaties krijg dan hij. Als werkzoekende leer je de ware betekenis kennen van gepolijste missie- en visiestatements, en weinig originele kernwaarden. Een communicatieafdeling kan dit allemaal nog zo mooi beschrijven uiteindelijk is het dan een HR afdeling die mij de werkelijke betekenis laat zien.

In het afgelopen jaar schreef ik verschillende sollicitatiebrieven. In het begin belde ik nog netjes de persoon die beschreven stond onder het kopje ’voor meer informatie”. Toen ik na een paar maanden de balans opmaakte, zag ik dat de uitnodiging tot een gesprek niet afhankelijk was van mijn persoonlijke contact met de organisatie. Sterker nog: ik had juist succes bij organisaties waar ik  vluchtig een standaard sollicitatiebrief naar schreef en ook ik niet belde (!).
Kort succes weliswaar want tijdens het gesprek kwam ik er dan achter dat men niet de moeite had genomen mijn CV door te nemen. Dan ontdekte men dat je toch al te senior voor de functie was, geen ervaring met dat onderdeel uit het takenpakket had of iets anders.

Gemakzucht 2.0
Met stijgende verbazing keek ik naar dit fenomeen. De vernieuwde luiheid of zal ik zeggen gemakzucht 2.0 ? Wanneer ik mij voorbereid op een sollicitatiegesprek spit ik de corporate website door, Google ik mijn gesprekspartners, hun LinkedIn profiel etc. Bijna iedereen laat een digitale voetstap achter en door hem te volgen, weet je waar men nu staat.

Waarschijnlijk beseft men onvoldoende dat dit een signaal afgeeft van hoe men werkelijk met zijn (toekomstig) personeel omgaat. Zo’n organisatie kan bij hoog en bij laag beweren mensgericht te zijn, ik geloof ze niet (meer). Maar vaak gaat het al veel eerder mis. Zo trof ik gemakzucht 2.0 al aan bij het beantwoorden van mijn sollicitatiebrieven.

Uit onderzoek blijkt dat 25% van de sollicitatiebrieven niet beantwoord wordt. Dat sluit aan bij mijn eigen ervaringen. Ik heb er een dagtaak aan om organisaties na te bellen en te vragen of ze mijn sollicitatie ontvangen hebben, wat de voortgang is of de termijn van afhandeling. Ook als je op de reservelijst staat is het ‘aardig’ wanneer men je dit op tijd laat weten. Waarom een proactieve houding als functie-eis vermelden wanneer je deze als bedrijf ook niet bezit? Niet communiceren is ook communiceren. Het kost maar weinig moeite en het levert zoveel goodwill op wanneer je de sollicitant dit op tijd laat weten.

Een sollicitant is een netwerk
De bovengenoemde negatieve sollicitatie ervaringen zijn maar een klein topje van de ijsberg. De meeste bedrijven zouden failliet zijn als ze hun klanten net zo zouden behandelen als hun sollicitanten, stelt Bas in een andere blogpost. En ik ben het daar volledig mee eens.

Door mijn ervaringen wil ik ook niet meer bij een  aantal organisaties werken. In eerste instantie lijkt het alsof ik daar mee moet zitten, maar wie (nog) zo denkt beseft onvoldoende dat een sollicitant een netwerk is. Waar men vroeger op verjaardagen leuke en negatieve ervaringen met een werkgever uitwisselde doet men dat nu in zijn netwerk; LinkedInn, Twitter, Facebook, Hyves noem maar op.
Mond-tot-mondreclame nieuwe stijl: want mijn mond (het aantal toehoorders dat ik bereik) is veel groter dan vroeger. Ik heb niet meer het geduld om een organisatie na te moeten bellen, of op een e-mail of brief te wachten waarin men met een onpersoonlijke standaardafwijzing komt. In plaats daarvan lucht ik mijn hart op Twitter. Als de organisatie dan een goed opererend webcare team heeft, probeert men de dialoog met mij aan te gaan.

Het opent deuren die gesloten bleven ontdekte ik recent toen ik mij beklaagde over een sollicitatie bij Ordina. Binnen korte tijd zat @Steenlakerveld er bovenop (let wel: Communicatie en dus geen HR) en beloofde mij zich er voor in te zetten dat ik op korte termijn nog iemand zou spreken. Ik besefte heel goed dat als ik niet geklaagd had, niemand de moeite zou nemen om mij de echte reden te vertellen. Natuurlijk vroeg ik me af of het ze nu werkelijk om mij ging of om te voorkomen dat hun naam negatief genoemd werd op Twitter.

Ervaringen uit het verleden zijn een garantie voor de toekomst
Oprecht of niet, het laat een andere indruk achter. Hoewel ik niet het voor mij gewenste resultaat kreeg, is mijn beeld van Ordina als werkgever positief gebleven. Ik ben misschien nu niet geschikt voor deze functie, maar in de toekomst mogelijk wel. En door mijn positieve ervaring nu zal ik hen in de toekomst eerder overwegen dan een ander.
Ik vind het jammer dat veel recruiters zo korte termijn denken. En daarmee arbeidsmarktcommunicatie helemaal uitkleden. Hopelijk dwingt social media hen om hier op een pro-actieve manier op te anticiperen en draagt mijn blogpost hier aan bij.

  • Reply
    Ordina en SocialMeisje - GoodgirlsCompany
    12 maart 2015 at 17:24

    […] meisjeDan zie ik vervolgens een blogpost van Social Meisje. Die haalt mijn posting van op Marketingfacts aan (vandaar dat ik hem ook zag). Daarin geeft ze […]

  • Reply
    Josan
    2 november 2010 at 08:28

    Deze blogpost bereikte zelfs Marketingfacts http://socialmeisje.blogspot.com/2010/11/earned-media-is-altijd-leuk.html

  • Reply
    Jeroen Nagtegaal
    12 oktober 2010 at 21:59

    Het is onmiskenbaar dat HR afdelingen een forse uitdaging hebben als het gaat om communiceren met hun sollicitanten en vaak ook zelfs met de medewerkers die in dienst zijn bij hun bedrijf. Blijkbaar is HR zo’n operationeel proces geworden binnen bedrijven, dat de gemiddelde HR medewerker zich moeilijk kan verplaatsen in de kandidaat en derhalve in kan spelen op hun informatiebehoeften.

    Die constatering is één van de redenen waarom ik bij het bedrijf VANAD Group waarvoor ik actief ben vanuit mijn marketingexpertise ben aangesteld om ook de recruitment en HR afdeling te gaan leiden. Vanuit onze filosofie HR = marketing denk ik dat uitmuntende communicatieve vaardigheden een must zijn om het gat tussen het imago van een organisatie en haar daadwerkelijke identiteit te dichten.

Leave a Reply

CommentLuv badge

Instagram

Volg mij op Instagram!